Vitessa lum, mossur Spock !

Recentament ai vist dins lo Monde un article de sciença-ficcion dei marrits. Tan marrit que m'a donat l'envèja de provar d'en escriéure un melhor. Adonc lo repeti : aquest article sarà de sciença-ficcion, e non de sciença vertadièra.

Leis efièchs dei viatges a vitessa lum

Prim, supausem qu'avèm la tecnologia per viatgar a vitessa lum e veguem sei conseqüenças. O puslèu gaireben a vitessa lum, ja que cau una energia infinida per aténher la vitessa lum, ço que a priori sarà pas jamai possible.
Aqui sabem ben ço qui si va passa, es descrich per la teoria de la relativitat restrencha d'Einstein (1905), qu'es estada provada sus d'estellas etc. L'esfièch important aqui es aquèu qu'es dich dilatacion dau temps : lo temps passa mai lentament dins la nau espaciala que sus la Terra, per l'encausa dau moviment. Per lei vitessas actualas aquest esfièch es de negligir, mais se anem a 90% de la vitessa lum començarà a estre fòrt.
Aquò a una conseqüença tras qu'interessanta : per lo capitani Kirk lo viatge es fach en un instant. Vòu dire que va pas perdre sa vida a viatjar mais vòu tambèn dire que li a pas besonh de preveire de manjar etc per viéure uneis anadas, qu'es un des problèmas majors dei projèctes de viatge sus Mars.
Mais de l'autra man, vist de la Terra aquest viatge pòu durar de sègle : quora Kirk tornara sus Terra toei seis amics seràn mòrts de vielhesa, o se parta en mission ajudar una planeta d'una autra galaxia arrivarà tròp tard. 

Coma anar a vitessa lum ?

Vaqui per lei conseqüenças mais coma faire ? La solucion "simpla" sariá d'utilisar lei metòdas actualas de propulsion mais embé mai d'energia. Lo problèma es que caldriá una energia enòrma que la Terra podrà bensai pas jamai produsir.
Un exemple d'alternativa que leis films de sciença-ficcion prodrian maginar es l'escrantatge de la massa. Dins lo cas de la carga electrica podèm anular la carga vista de l'exterior en cenchant la carga de dipoles (d'aimants o de cauvas semblables), que si van naturalament orientar tornant l'esquina a la carge nuda (cf imatge a man drecha). Alora es possible movar la carga dins un camp electric sensa faire l'esforç que sariá necessari sensa lei dipoles. Ara podèm remplaçar la carga electrica per la massa de la nau espaciala, e lo camp electric per l'espaci-temps : la pesuga nau si comportarà coma se era un legièr raion de lum.
Au final aquest escrantage de massa sariá un pauc coma inventar la ròda, a l'escala dei viatges espaciaus : la nau "redola" sus lei dipoles. 
Lo problème es sobretot de trobar de dipòles, mais per exemple conoissem encara pauc de cauvas sus la matièra negra e l'energia negra adonc es pas totalement impossible que poscan formar de tals dipòles (particularament l'energia negra, que dins un sens agís un pauc coma una anti-gravitat, mi sembla).  

E mai vito que la lum ?

Puèi per anar mai vito que la lum cau de metòdas completament diferentas. La mai naturala, e tradicionalament causida per lei films, es faire una deformacion de l'espaci-temps coma un trauc de vèrme per pilhar una acorcha dins l'iper-espaci. La segonda es d'utilisar d'esfièch quantics, es la metòda correntament utilisada dins la realitat (òc, ai ben dich la realitat : cream toei les jorns de particulas que van mai vito que la lum). Generalament per maginar de viatges spaciaus lei doi metòdas son combinadas, perque es fòrça dificil establir un gròs trauc de vèrme stable lo temps d'un viatge, mentre qu'embé leis esfièch quantic si pòu explotar de tot pichonei traucs de vèrme fach per un temps de l'òrdre dau temps de Planck (cinc desen de milen de milionen de miliarden de miliarden de miliarden de miliarden de segonda).
Mais lo mai interessant sarà bensai la teleportacion, que comencem a mestrejar en laboratori despuèi quauqueis annadas. Pas la teleportacion a la Spock de segur, mais la teleportacion quantica embé de parèus EPR. En practica quora lo capitani Kirk va cap a la planeta Bopac III deu produsir de parèus de particulas EPR sus Terra avanç de partir e daissar una particula de cada parelh sus Terra. Puèi quora sarà arrivat a Bopac III podrà utilisar sei particulas de parèus EPR per tornar sus Terra o per teleportar Spock sus Bopac III embé èu. Lo problèma tecnic actual deis parèus EPR es que sabèm pas lei conservar pron de temps.  

Vaqui una idéia de ço que podèm maginar en demorant coërent embé nòstrei conoissanças scientifica. Se avètz de questions, la discussion es duberta. A lèu

Comments

[lo_julien]

Oc e non.

D'un vejaire teoric l'operacion de teleportacion es radicalament diferenta de destruccion+reconstruccion. Aquo perque un tal coble d'operacion suspausaria una mesura perfèta au mitau, ço qu'es impossible en mecanica quantica. Es ligat a d'inegalitats d'Heisenberg (veire Wikipedia per en saupre mai), podèm pas mesurar totei tei caracteristicas en meme temps, sia conoissem precisament la posicion d'un organe sia conoissem precisament sa vitessa. Tot lo principi de la teleportacion es de contournar aquesta restriccion en utilisant sonque d'operacions non-destructivas.

D'un autre man, d'un vejaire concrèt, es verai qu'ai escondut unei detalhs. Se li a una cagada dins l'enteraccion entre tu e lei parelhs EPR ti pou tuar en un ulhauç. E per la teleportacion d'un objècte tan complexe coma un Matèu es pas aisit de reglar l'enteraccion precisament, electron per electron.

[Sokolovic]

Lo problèma de la teleportacion tala que si podria far es qui mi sembla puslèu una destruccion seguida d'una reconstruccion en un autre endrech.

Sabi pas s'acceptariau de mi far destruir per anar mai lèu d'un ròde a l'autre, emai per anar ais Estivadas ò a la Fèsta de Lou Dalfin !